• Τίνα Νασοπούλου

«Μαμά, μπορώ!»



Το ξυπνητήρι χτυπάει. Άλλη μια εργάσιμη μέρα. Πρέπει να σηκωθείς, να ετοιμάσεις τα παιδιά για το σχολείο, να πας στη δουλειά. Η μικρή θέλει να διαλέξει μόνη της τα ρούχα της.  Λες και υπάρχει χρόνος! Ο μικρός θέλει να φορέσει μόνος του τα ρούχα του.  Λες και υπάρχει χρόνος!


«Μαμά, μπορώ!», κραυγάζουν εναλλάξ και οι δύο.


Το μεσημέρι ήρθε. Πρέπει να προλάβεις να γυρίσεις σπίτι, να διαβάσεις με τα παιδιά, να τα πας αγγλικά, μπαλέτο, καράτε. Η μικρή θέλει να ζωγραφίσει μόνη της αυτά που της ζήτησε η δασκάλα. Λες και θα τα καταφέρει μόνη! Ο μικρός θέλει να γράψει την παραγωγή λόγου με το δικό του τρόπο και με τις δικές του ιδέες.  Λες και θα τα καταφέρει μόνος!


«Μαμά, μπορώ!», φωνάζουν εναλλάξ και οι δύο.

Το βράδυ ήρθε. Πρέπει να ετοιμάσεις τα παιδιά για ύπνο, μετά να ετοιμάσεις ό,τι θα χρειαστεί για την αυριανή μέρα και τελικά να ξεκουραστείς κι εσύ. Η μικρή θέλει να μαζέψει μόνη της το δωμάτιό της. Λες και θα τα κάνει καλά μόνη! Ο μικρός θέλει να μαζέψει μόνος του την τσάντα του για να πάει αύριο σχολείο. Λες και θα τα θυμηθεί όλα μόνος!


«Μαμά, μπορώ!», αναστενάζουν εναλλάξ και οι δύο.


Μαμά, τα παιδιά σου μπορούν. Μπορεί να θέλουν λίγο παραπάνω χρόνο απ’ ό,τι θα ήθελες στην αρχή. Μπορεί να κάνουν λίγα λάθη παραπάνω απ’ ό,τι «πρέπει» στο ξεκίνημα. Μπορεί να χρειαστούν την καθοδήγηση σου για καιρό. Αλλά θα τα καταφέρουν.

Η αυτονομία του παιδιού είναι μια πολύ σημαντική ικανότητα που πρέπει να ενισχύεται από μικρή ηλικία. Είναι σημαντικό το παιδί να έχει τη δυνατότητα και την ελευθερία να κάνει κάποια πράγματα μόνο του, ανάλογα με την ηλικία του. Το ντύσιμο, οι εργασίες που έχει για το σχολείο, καθώς και η τακτοποίηση των προσωπικών του αντικειμένων είναι κάποια απλά πράγματα που μπορούν να ξεκινήσουν ήδη από το δημοτικό σχολείο, αν όχι και νωρίτερα. Έτσι, το παιδί μαθαίνει να είναι πιο οργανωτικό, υπεύθυνο, αλλά και ανεξάρτητο.

Τα παιδιά έχουν από τη φύση τους την ανάγκη να προσπαθήσουν και να πειραματιστούν. Το στοιχείο αυτό βέβαια, θα πρέπει να ενθαρρύνεται και από τους γονείς. Είναι πολύ σημαντικό να τους αναθέτετε οι ίδιοι αρμοδιότητες, κάνοντας αργά και σταθερά βήματα ώστε να πετυχαίνουν όλο και πιο δύσκολα κατορθώματα.

Πολλές φορές η έλλειψη χρόνου, το άγχος και η κούραση της καθημερινότητας αποτελούν απροσπέλαστα εμπόδια για την ενίσχυση της αυτονομίας του παιδιού. Είναι σίγουρο πως δεν είναι όλες οι ώρες ίδιες και δεν είναι όλες οι στιγμές κατάλληλες για να αφήσετε τα παιδιά να προσπαθήσουν όσο θα ήθελαν. Καλό, όμως, θα είναι να φροντίζετε και –γιατί όχι;- να προγραμματίζετε να υπάρχουν τέτοιες στιγμές μέσα στην ημέρα, εστιάζοντας στις ανάγκες και τα ενδιαφέροντα κάθε παιδιού. Είναι σημαντικό να σέβεστε και να αφήνετε το παιδί σας να εξελιχθεί με το δικό του ρυθμό.


Οι γονείς που είναι υπερπροστατευτικοί και δεν αφήνουν τα παιδιά τους να δοκιμάσουν πράγματα, από φόβο μήπως τους συμβεί κάτι, δεν τους μαθαίνουν να επιμένουν και να αντιμετωπίζουν δυσκολίες. Μεγαλώνουν παιδιά διστακτικά, με χαμηλή αυτοεκτίμηση κι όχι ιδιαίτερα κοινωνικά.

Άλλωστε, φαίνεται ότι οι γονείς που έχουν την τάση να ελέγχουν και να μην αφήνουν τα παιδιά τους να εκφραστούν σε μικρή ηλικία, έχουν την τάση να επαναλαμβάνουν αυτή τη συμπεριφορά κι όταν τα παιδιά μεγαλώνουν. Είναι οι γονείς εκείνοι που κατά την εφηβεία χαρακτηρίζονται «πιεστικοί» κι «ελεγκτικοί». Συνηθίζουν να τσακώνονται με τα παιδιά τους και να αποτελούν φόβο, παρά φίλο και σύμμαχο.

Θα πρέπει, λοιπόν, να παραδεχτούμε ότι παρά την αγάπη που έχουν οι γονείς για τα παιδιά τους, είναι αδύνατο να τα προστατέψουν απ' όλους τους κινδύνους και να τα διορθώνουν για πάντα. Ας τους δώσουμε την ευκαιρία να δοκιμάσουν, να επιτύχουν και να αποτύχουν. Γιατί και η αποτυχία είναι απαραίτητη.  Και μην ξεχνάτε σε όλη αυτή την προσπάθεια να είστε δίπλα τους, όχι μπροστά τους. Και κάθε φορά που ακούτε «μαμά, μπορώ», να ξέρετε πως όντως μπορεί!



Συντάκτρια: Τίνα Νασοπούλου