• Ουρανία Κάππου

Με τα αδέρφια μας σκοτωνόμαστε και τα βρίσκουμε στο λεπτό

Disclaimer: Υπεύθυνος για όσα θα διαβάσεις παρακάτω είναι το πιο εκνευριστικό ον του σύμπαντος, η αδερφή μου.


Όσοι έχουν αδέρφια σίγουρα με νιώθουν. Αυτά τα περίεργα πλάσματα είναι λες και προσγειώθηκαν στη Γη από κάποιον μακρινό πλανήτη. Από έναν πλανήτη που γεννά φορείς ταλαιπωρίας. Εξωγήινα τερατάκια με σκοπό της ζωής τους να σε εξαντλήσουν. Να σου ρουφήξουν και το τελευταίο ψήγμα υπομονής.


Τα αδέρφια έχουν τη μοναδική ιδιότητα να ξέρουν ακριβώς αυτά που σε ενοχλούν. Κι αυτό θα ήταν εξαιρετικά χρήσιμο αν είχαν σκοπό να τα αποφύγουν. Αμ δε. Όχι μόνο δεν τα αποφεύγουν, αλλά τα επαναλαμβάνουν επί καθημερινής βάσεως. Κι έπειτα κάθονται στη γωνίτσα τους και το απολαμβάνουν, έχοντας αυτό το απαίσιο σατανικό χαμόγελο ζωγραφισμένο στα χείλη.


Όταν πρόκειται για μια αδερφική σχέση, οι καλοί τρόποι κι οι τύποι μπαίνουν στην άκρη. Κανείς δε χτυπά την πόρτα του δωματίου. Απλώς μπουκάρει. Δε ζητά άδεια για να δανειστεί το οτιδήποτε -το οποίο συνήθως είναι δανεικό και ταυτοχρόνως αγύριστο. Το «ευχαριστώ» και το «παρακαλώ» σχεδόν δεν υφίστανται στο αδερφικό λεξιλόγιο. Το «πας καλά;» γίνεται η πιο αγαπημένη φράση, με αντίστοιχο βλέμμα απελπισίας και νευρικό τίναγμα των χεριών.


Οι αδερφικοί τσακωμοί προκύπτουν απ’ τα πιο ασήμαντα πράγματα. Έχουν, όμως, κάτι από αρχαία τραγωδία. Δράμα. Κραυγές. Και πάλι δράμα. Και γκρίνια. Και μούτρα. Τα πιο άσχημα μούτρα θα τα δεις μετά από τσακωμό μεταξύ αδερφιών. Παίρνουν ένα ξινισμένο ύφος, λες και μύρισαν χαλασμένο τυρί. Έπειτα βαρούν την πόρτα σαν να μην υπάρχει αύριο. Κι αν τολμήσει καμιά δόλια μάνα να πλησιάσει και να ρωτήσει τι συνέβη, λένε με μια φωνή «την κόρη σου ρώτα» κι αντίστοιχα «ο γιος σου να σου πει».


Αυτοί, όμως, οι ομηρικοί τσακωμοί έχουν κάτι απ’ την εξωγήινη φύση των αδερφιών. Είναι μαγικοί. Ξεχνιούνται μέσα σε δέκα λεπτά το πολύ. Το πάρα πολύ. Η μνήμη δεν τους συγκρατεί. Τους αποβάλλει με εξαιρετικά γρήγορους ρυθμούς. Κι έτσι, αφού ξεθυμάνει η δράση τους, θα δεις το αδέρφι σου στην πόρτα του δωματίου, με ένα χαζό σπαστικό χαμογελάκι, να σου ζητάει 10€. Θα το ακούσεις να φωνάζει απ’ το μέσα δωμάτιο για να του φέρεις κάτι να φάει. Θα σε πάρει τηλέφωνο για να σου ζητήσει την πιο τρελή χάρη. Θα σου στείλει στο messenger να ρωτήσει πού έβαλες το τηλεκοντρόλ.


Αυτά τα τόσο εκνευριστικά πλάσματα, όμως, είναι ταυτόχρονα και τόσο απαραίτητα. Είναι η δύναμή σου όταν πια δε σου έχει απομείνει άλλη. Είναι το καταφύγιό σου. Μαζί τους μπορείς να ‘σαι πάντοτε ο εαυτός σου. Σε δέχονται άπλυτο και με πιτζάμες. Σε δέχονται όταν έχεις κάνει τη μεγαλύτερη βλακεία. Σε μαλώνουν πιο πολύ απ’ τους γονείς σου. Σε ανέχονται όσο κι αν τα πρήζεις. Σε πρήζουν όσο κανείς, αλλά δε σε νοιάζει.


Οι τσακωμοί μεταξύ αδερφιών είναι απλώς ένα γέμισμα μπαταριών. Ένα σπάσιμο της ρουτίνας. Μια εκτόνωση. Τα μούτρα δεν είναι δυνατόν να κρατήσουν. Δεν υπάρχει ίχνος κακίας, άλλωστε. Το μόνο που υπάρχει είναι ο ισχυρότερος δεσμός του κόσμου. Τόσο παράξενα μοναδικός. Σχεδόν εξωγήινος.


ΥΓ. Υπεύθυνος για όσα διάβασες παραπάνω είναι το πιο σημαντικό ον του σύμπαντος, η αδερφή μου.



Συντάκτρια: Ουρανία Κάππου

Πηγή: https://www.pillowfights.gr/oneirovasies/me-ta-aderfia-mas-skotonomaste-kai-ta-vriskoyme-sto-lepto/