• Ουρανία Κάππου

Ο Banksy μάς συστήνει τους πραγματικούς υπερήρωες



Οι υπερήρωες έγιναν αγαπητοί μέσα από τα κόμικς κι έπειτα πήραν μορφή ως «κούκλες», μεταπήδησαν στις οθόνες, αποτυπώθηκαν πάνω σε κάθε λογής αντικείμενο κι έχτισαν γύρω τους μια ολόκληρη βιομηχανία.

Οι υπερήρωες αυτοί είναι απόρροια της φαντασίας του δημιουργού. Έχουν υπεράνθρωπες δυνάμεις και ικανότητες. Πετούν, μεταμορφώνονται, συρρικνώνονται, εξαφανίζονται, βλέπουν και ακούν όσα ένας κοινός θνητός δεν μπορεί.

Όλα αυτά δημιουργούν εξαιρετικά ελκυστικούς χαρακτήρες οι οποίοι μέσα από ιστορίες γεμάτες δράση και αγωνία προσελκύουν το ενδιαφέρον των παιδιών και όχι μόνο. Τα παιδιά εντυπωσιάζονται από αυτόν τον φανταστικό κόσμο και θέλουν να γίνουν μέρος του. Έτσι, συχνά, με έναν από τους γνωστούς υπερήρωες στα χέρια αναπαριστούν τις ιστορίες που έχουν δει ή δημιουργούν δικές τους.

Ο μυστηριώδης Banksy, ένας από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες του 21ου αιώνα, αλλάζει μια για πάντα τον όρο «υπερήρωας». Ζωγραφίζει ένα μικρό αγόρι το οποίο κρατά στα χέρια μια νοσηλεύτρια με μπέρτα. Η νοσηλεύτρια υπερηρωίδα δε φορά τις γνωστές μάσκες που αποτελούν αξεσουάρ της στολής των γνωστών υπερηρώων, για να κρύβουν την ανθρώπινή τους ταυτότητα. Φορά μια χειρουργική μάσκα, για να προστατευτεί και να προστατεύσει από τη μετάδοση του κορονοϊού.

Με το έργο αυτό ο Banksy «υποκλίνεται» στην προσφορά όλων όσων εργάζονται καθημερινά βάζοντας σε κίνδυνο τη δική τους υγεία ώστε να διασφαλίσουν την υγεία όλων. Κι αυτοί οι άνθρωποι είναι κοινοί θνητοί υπερήρωες που ζουν ανάμεσα μας και δεν προέρχονται από τη φαντασία κανενός.

Σε μια δεύτερη ανάγνωση μπορούμε να διακρίνουμε τη νύξη σε όλες αυτές τις περιπτώσεις που αγνοούμε τους πραγματικούς ήρωες και εξυμνούμε τους ψεύτικους, τους φτιαχτούς, τους φανταστικούς. Οι πραγματικοί ήρωες μάλλον βρίσκονται πολύ πιο κοντά μας απ’ ό,τι νομίζουμε και οι δυνάμεις τους αν και εντελώς ανθρώπινες αποδεικνύονται υπεράνθρωπες.


«Οι ήρωες είναι πάντα ευγενικοί. Γεννιούνται μ’ ένα χρυσαφένιο χρώμα,  μ’ όνειρα που τους τα φτιάχνει η συννεφιά,  μ’ ελπίδες που φυτρώσαν μέσ’ στο χώμα…

Οι ήρωες δεν έχουν μυστικά. Δεν ταξιδεύουνε ποτέ σε ξένα μέρη. Γίνοντ’ αγάλματα ψυχρά, μα εθνικά κι έχουν για συντροφιά τους ένα περιστέρι…

Οι ήρωες είναι πάντα ευγενικοί. Κάνουν πως, τάχα, λεπτομέρειες δε θυμούνται… Κι όταν η νύχτα τούς σκεπάζει με σιωπή,  πετάν’ το θρύλο στα πουλιά κι αποκοιμιούνται…»


Νίκος Γκάτσος



Συντάκτρια: Ουρανία Κάππου